levensdoel: is a post from mijn lieve dochter Noa.

is a post from mijn lieve dochter Noa.

Het is weer moederdag vandaag, een gewone dag zoals elke andere zonder kind… Ik denk er verder maar niet te veel over na…. Ik mis je en het doet me pijn om niet bij je te zijn..
Jij vertrekt met je vader vandaag naar Egypte voor een week vakantie en ik…. zit hier aan jou te denken!

3e moederdag zonder kind! is a post from mijn lieve dochter Noa.

Je vader had zogenaamd al die dag iets geregeld voor je verjaardag de 5e. Dus mochten wij (mijn moeder en ik) pas de 8ste april komen! Toen wij bij je waren kreeg ik echter te horen dat je op de dag van je verjaardag niets bijzonders deed, je vader had je verjaardag al gevierd op de 2e en je vond het niet eens leuk!

Wel had je nog paasvakantie en dus hadden wij 4 hele dagen met je kunnen doorbrengen. Voor het eerst ging het allemaal zomaar goed, zonder problemen hebben wij de dagen doorgebracht en werden zelfs door je vader uitgenodigd om te komen eten de laatste avond voor vertrek. Wij deden dit dan ook maar voor jou mijn schat, ik dacht fijn voor oma ook om nog even bij je te zijn en te zien hoe je nu woont en zo. Dit ging ook prima, we mochten je zelfs onder de douche zetten en je in bed doen met een verhaaltje, jij vond dit ook erg fijn, allemaal weer even bijelkaar zonder ruzie of argumenten…

Ik heb gesprek gehad met de kinderpsychologe en met de sociale werkster en de consul medewerkster erbij, dit scheelde wel! De soc.werkster nam echt een andere toon aan en ik vond het goed voor haar om te zien hoe dit altijd gaat, hoe de vader van mijn kind altijd even moeilijk doet over het maken van vervolg afspraken. We hebben 2 nieuwe datums afgesproken voor juli en voor sept. 2x weer 4 dagen van de 3,5 maand dat ze vakantie heeft!

bezoek in april voor je 10e verjaardag! is a post from mijn lieve dochter Noa.

Al bijna 3 jaar weer dat je daar woont! De 7e maart werd je van me weggehaald…

Nu 3 jaar verder, 3 jaar knokken en niet veel bereikt, zo gaat dat in Italie. Ik moet mezelf nog steeds bewijzen of ik wel een goede moeder ben voor Noa tegenover de soc.werkster en de rechter, die je nooit ziet of spreekt, die als er een zitting komt, alleen lijkt te kijken naar wat de soc.werster en pscologe schrijft over de situatie.

Na 3 jaar zijn we slechts 2 rechtszaken verder, weer zijn we af bij terug bij het begin, de kinderrechtbank van Turijn. Deze rechter die daar mijn zaak behandeld werd er plots na 1,5 jaar op mijn zaak gezet, zonder enige reden en zonder enige uitleg.

Nu heeft ze sinds vorig jaar zorgelijke rapporten liggen van soc.werk en psycologe, al een half jaar ligt het er daar ergens, misschien wel onderaan de stapel andere dossiers, maar er is waarschijnlijk niet eens naar gekeken! Er staat in die rapporten dat de bezoekregelingen zoals deze nu al die tijd gaan niet werken en vragen de rechter om andere maatregelingen te treffen! Ondertussen zijn er van de advocates weer tig pagina’s dikke dossiers geschreven, maar nu nog weten we niets! Geen datum voor nieuwe zitting, geen nieuwe psycologe voor Noa, geen enkel nieuws vanuit daar.Ik heb na deze jaren totaal geen enkel vertrouwen in het rechtssysteem van Italie! Het is een krom land met kromme wetten die alleen kijkt naar nationaal recht en niet om de rechten van een kind denkt! Ik kan me er zo over opwinden! Noa na 3 jaar is een volwassenen ( kind) geworden, die praat over volwassen zaken, zoals de uithoor praktijken die ze moet uitvoeren van haar vader als ze met mij in gesprek gaat, door telefoon, maar ook tijdens bezoeken. Met wie gaat je moeder om, wat doet ze zoal en geef vooral alle info door die je opvangt als je bij haar bent, dus Noa is een spionne voor hem! 

Noa is nooit meer spontaan en bezig met kinderpraat of kinderdingen, zoals ik wel hoor bij haar oude klasgenootjes van vroeger. Die hebben het over school, vriendinnetjes, gevoelens en dingen die ze bezig houden op dat moment, eigenlijk al heel wijs, maar toch zo typerend voor hun leeftijd. Noa is dit niet meer, ze praat over ´zaken doen´na school tijd met haar vader garages aflopen en uren in een auto zitten wachten, dat is haar leven nu.

Verder moet ik echt de woorden uit haar trekken. Uit zichzelf zegt ze niets en kijkt haar vader aan. Ze antwoord alleen als hij dat wil.

Ik bel ongeveer 2x per week voor een gesprek via de webcam, vervelend vaak, want de vader zegt vaak, de webcam werkt niet en dan hoor of zie ik haar niet, ze schrijft me dan alleen maar; ik ben nu moe, dag mama en hangt dan snel op. Of hij geeft helemaal geen antwoord als ik vraag of ik haar mag spreken, dan zegt hij gewoon dat hij geen mail of sms gehad! Hij komt al die jaren er zo van af, zonder dat iemand hem hier iets over zegt,. hij zit ernaast en bemoeid zich contant met alles. Het zijn nooit fijne gesprekken en van een enigzins ´moeder dochter relatie´ is niets meer van over. Dan hoor ik haar wel praten, maar eigenlijk hem en dat is zo pijnlijk., zij heeft geen eigen ik meer, geen eigen wil. Zij is hem geworden in alle opzichten.

De bezoeken die ik soms vraag om samen te voegen zoals nu maart en april, zodat ik meer dan 3 dagen bij haar mag zijn, die worden mij nooit gegeven. Zolang die rechter geen andere uitspraak doet, volgen de soc.werksters alleen hun strikte programma. Alleen 3 dagen voor de moeder als de vader kan, en altijd naar zijn wensen en tijden, ik mag ook niet meer bij school komen opeens. En ook dit jaar er niet bij zijn op haar verjaardag, mag pas 7 april komen, einde van haar paasvakantie…
Die soc.werkster zegt doodgewoon de vader heeft het gezag en dus bepaald hij de regels, deze vrouw houd geen rekening met mijn bezoekrechten en dat ik van 1200 km.kom om ´even´mijn kind te mogen bezoeken. Ik heb al meerdere keren aangegeven dat ik me gediscrimineerd voel en er niet naar de rechten van Noa gekeken wordt. Nee, dat is niet belangrijk.

Ik heb weer alle consulaten en ambassades aangeschreven, en hoop nu werkelijk eens dat buitenlandse zaken mij gaat helpen om ieder geval een Internationale bezoekregeling te treffen voor Noa. Ze hebben Noa teruggestuurd zonder enige bezoekregeling te treffen, dit is hun taak en die taak moeten ze nu eens gaan naleven , terwille van een kind die de dupe is van dit alles.Hoe lang moet dit nog zo doorgaan, hoe lang moet een kind nog hieronder lijden, als ze meteen een Internationale bezoekregeling hadden getroffen, dan was deze ellende nooit zo gekomen! Dan had Noa nog Nederlands kunnen spreken en contact gehad met iedereen waar ze zo veel van hield. Nu heeft ze geen band meer met NL. Ze is bang gemaakt door haar vader voor de politie enz. Ze mag geen NL.meer spreken of herinneringen hebben en dit delen, ze moet alles maar voor zich houden. Dit alles haar jeugd is haar afgenomen en is kapot gemaakt, ze heeft een dikke muur om zich heen gebouwd, daar komt niemand doorheen… Dit is een trauma voor haar hele verder leven, dank aan deze kromme wet!   

zinloos bezoekrecht is a post from mijn lieve dochter Noa.

Ik mocht haar de 21ste ophalen bij de soc.werkster. Leverde paspoort in en ging met haar naar het hotel. Ze zag me en bleef bij haar vader staan..Ik nam haar mee naar buiten.
Daar stond haar vader de auto met haar hond erin, ik heb deze even begroet en toen zijn we weggegaan naar mijn gehuurde auto. In het hotel gingen we een paar cadeautjes verstoppen en later uitpakken. Ze was er blij mee. Toen in bad samen en daarna even op bed liggen, ik moest me van haar verstoppen. Ze sprong heel hard boven op me en ik voelde pijn en voelde dat ze dit met opzet deed. Ik vroeg haar bij mij te komen op normale toon, en zei dat ze haar excuus aan kon bieden voor dit gedrag. Ze werd histerisch en liep meteen naar de badkamer, waar ze haar vader belde. Ik heb gehuild op bed en ze wilde dat ik ophield met huilen. Ik kon dit echter niet, het deed ontzettend pijn om te voelen dat je eigen kind je pijn doet en niets meer tegen mij zegt, waarom deed ze dit.,waarom belde ze meteen haar vader, enz. Ik bleef achter met heel wat vragen.

We gingen naar buiten en daar stond haar vader, ze vertelde helemaal van streek dat ik haar had toegeschreeuwd en dat ze niet meer bij mij wilde blijven. Hij nam haar mee en ik bleef alleen achter..Dit was zo intens dat nare gevoel, ik kreeg het tot de dag erna niet meer weg, deed geen oog dicht en kreeg geen hap door mijn keel meer, heb alleen nog gehuild verder.

Volgende dag de 22ste moest ik praten met de soc.werkster in de morgen en met hem erbij. Ik had weer ruim van te voren een mail naar deze vrouw verzonden met daarin de data´s voor komend jaar dat ik Noa wilde bezoeken. Wat ik echter nooit krijg.. Ik kreeg alleen 2 data´s door, voor maart en april. Uiteraard haar verjaardag in april kreeg ik niet, ik kon wel komen aan het eind van haar paasvakantie. Mij werd kwalijk genomen dat ik 7 maanden niet was geweest, de soc.werkster zei dat Noa haar gedrag normaal was, omdat ze mij al die tijd niet had gezien, dit terwijl deze vrouw zelf mij geen kansen geeft om te komen, ik vroeg ook vorig jaar data voor het hele jaar en kreeg ik niet! Daarnaast was ik als laatste in juni gekomen en mocht ik niet komen van haar in augustus, want dan was ze zelf maanden met vakantie, en in sept.heeft de vader alles veranderd en kon ik wel komen, maar Noa was er niet! Ook de maanden erna bleef ik aan soc.werkster vragen of ik met kerst mocht komen, nee dat luktte ook niet! De vader zou dan naar Disneyland Parijs gaan, hij is er nooit geweest! Kan over alles liegen, de soc.werkster neemt alles aan als waarheid, zonder enige controle.

Ik vroeg haar of ik nu eindelijk eens (na 3 jaar!) een officiele verjaardag mocht vieren met Noa op 5 april, nee, dat heeft de vader al die dag. Ze zei letterlijk oplezend uit het verslag van 2003! dat hij het gezag heeft en ik moest dan maar daar komen wonen en anders maar schikken aan de wensen van de vader .. Ik had vreselijk veel moeite met dit gesprek.  Zoals altijd kreeg ik niets voor elkaar. Ik vertelde ook dat ik me zorgen maakte over Noa vanwege haar gedrag van die avond ervoor, en dat ik wel met Noa samen wilde praten met een kinderpsychologe, maar ook dat was teveel gevraagd en kon niet. Ik moest maar een afspraak maken voor volgend bezoek! 

Ik moest me dan maar concentreren op de middag, dan maar het beste ervan proberen te maken dacht ik.. Ik mocht ook niet naar de school meer waar Noa op zit, maar moest haar halen bij de ‘ nieuwe’  woning van haar vader. Die middag verliep rustig verder en ik heb het verder niet meer over gehad. We gingen naar de film, eten wilde ze niet en ze moest om 21.00 uur terug zijn.

De zaterdag dat ik haar kwam halen, was ze nog niet aangekleed en stond nog onder de douche! Maar ik moet wel altijd om 21.00 stipt terug zijn met haar. Ik nam haar uiteindelijk mee en ook die dag verliep goed, we hebben echte meiden dingen gedaan samen en ze vertelde mij langzamerhand wel wat kleine dingen weer, het vertrouwen kwam iets terug. We hebben een winkelcentrum bezocht en daar wilde ze meteen een winkel naar binnen waar ze make- up verkochten, dat mag ze namelijk nooit van haar vader gebruiken en die gaat natuurlijk niet mee naar zo´n winkel. Ze vond het prachtig.

Daarna een carnavalspakje uitgezocht en gingen we lekker tutten in het hotel, daarna wilde ze nog in bad. Vond ze heerlijk samen spelen met pony´s en daarna belde haar vader, we moesten daar bij hem eten en dus echt haasten, anders zou hij boos worden dat hij moest wachten met het eten. Hij was inderdaad kwaad en zat chagerijnig aan tafel. Ik heb maar geprobeerd er wat gezelligs van te maken, maar erg moeilijk met deze man.

De dag erna zondag gingen we naar het Egyptisch museum en een vriendin van me opzoeken, dat vond ze ook heel leuk, want die mag ze alleen zien met mij. Haar vader geeft geen toestemming om die kinderen te zien als ik er niet ben, want de moeder van deze kinderen praat slecht over hem, denkt hij en dus mag ze er niet mee omgaan. Hij bepaald alles voor haar en laat haar in een totaal isolement leven. Ze heeft nooit vriendinnetjes bij haar thuis spelen, nooit geen gezelligheid, want dat woord kent hij niet. Ook niet nu hij ‘ gewonnen heeft’ en Noa in zijn bezit heeft. Hij is nog steeds niet gelukkig en niet met een andere vrouw, want hij wil mij terug en dat blijkt nog steeds aan alles!

We waren  dan ook erg blij dat de vader mij  nu wel toeliet in zijn huis en ik haar kamertje mocht zien, mocht zien waar ze mee speelt, wat ze leuk vindt en dat deden we dan ook.

Juffrouwtje spelen voor een krijtbord waar ze dan dingen op schreef en ik moest dan huiswerk maken als kind. Haar pyama aantrekken en haar in bed stoppen, erbij liggen en een verhaaltje vertellen en haar een kus geven voor een fijne nachtrust, dit was echt heel fijn! Zo normaal voor een gewone moeder, maar zo bijzonder voor mij.. Kortom weer een zware reis en weer heel zwaar om haar achter te laten bij hem. Ik zie ook dat Noa niet gelukkig is en dat is moeilijk dan om het weer los te laten en haar alleen te laten…Ze heeft zo een moeder nodig! En ik haar..Toch van de andere wereld dat ik na 3 jaar in maart niets meer over haar te zeggen heb en haar eens in 6 weken mag opzoeken als de vader dan kan en als de soc.werkster niet met vakantie is, dan mag ik komen.

.

reis 21 tot 25 januari 2010 is a post from mijn lieve dochter Noa.

Ook deze kerst moeten we weer zonder haar doorbrengen…

Ik werd gebeld door soc.werkster echt een weekje van te voren, nog even haar plicht doen voor ze zelf weer op vakantie gaat en vroeg me of ik nog van plan was te komen, terwijl ze zelf niet had toegestemd dat ik mocht komen, anders had ik allang een ticket kunnen boeken en kunnen gaan, maar niet zonder haar goedkeuring. Ik was woest op haar, hoor toch minstens een maand van te voren te horen, zodat ik nog een enigzins goedkoop ticket kan regelen, hier wordt echter nooit rekening mee gehouden, alleen altijd met de vader. Krijg ik een mail zo van; de vader gaat met kerst dit en dat doen en daarna nog op vakantie met Noa. Wat ik doe dat vragen ze niet eens.

Ik ben het onderhand wel gewend en tuurlijk het doet pijn en de maand december is een rot maand, maar probeer er wel weer iets positiefs van te maken, zoals ik al die tijd probeer te doen.

Ik voel dat dit mijn jaar gaat worden! Na 7 jaar ellende nu 7 jaar lol en Noa terug bij mij!

Noa hoort bij ons in Nederland, bij haar lieve nichtje en fam. die haar nog elke dag mist.

3e kerst zonder Noa is a post from mijn lieve dochter Noa.

zie de site> http://www.owtb.org

Mensen, slachtoffers van het verdrag kunnen zich hier aanmelden als slachtoffer en misschien ook meehelpen dit bekend te maken bij andere, hoe meer bekendheid hoe beter voor ons verzorgende ouder die in de kou staat, zeker als je kind al weg is. We moeten er samen voor knokken voor onze kinderen.

stichting Oost West Thuis Best is a post from mijn lieve dochter Noa.

Alleen heb ik deze maand vernomen dat het niet door kan gaan, zoals het er nu voorstaat om verschillende redenen, ik wil wel dat het er komt.

Dit boek wat er zou komen moest een soort van voorlichtingboekje worden voor jonge meiden die naar het buitenland gaan en daar verliefd worden.

Dit gaat nu niet door, misschien kunnen we later nog verder ermee gaan of ik moet iemand anders vinden die voor mij wil schrijven.

. Ik wil dat het verhaal er ieder geval komt, dan niet meer dit jaar. Helaas is dat niet meer haalbaar..Heb je tips of enig idee wie dit wil en kan dan hoor ik dat graag!

nieuwe copiewriter gevraagd! is a post from mijn lieve dochter Noa.

Lieve Noa,

ik wil dat je weet dat ik je heel erg mis en dit door de jaren echt niet minder op  geworden is. Ik kan nog steeds moeilijk omgaan met dit onrecht en ben nog steeds dagelijks aan het zoeken naar mogelijkheden om de situatie te verbeteren, ik vecht echter al jaren tegen een hele hoge muur waar ik niet doorheen kan komen.

Je bent zomaar bij je mama weggehaald  uit je veilige omgeving, wat was je gelukkig toen je weer bij oma mocht zijn toen een dagje,dit werd bruut verstoord en nu heb je niet eens meer contact met je mama of oma, je kunt (of mag) ons  niet eens meer bellen of schrijven,je hebt daar alleen je vader en geen mama die  je kan troosten en verzorgen, die je knuffelen kan, die je kan beschermen, en die je nodig hebt. Diep triest  is dat ik er   nooit voor je bent, en dat Noa, dat voelt heel rot! Maar weet schat dat dit echt niet aan mij ligt, jij bent voor mij het allerbelangrijkste in mijn leven, alleen heb ik op dit moment niet de mogelijkheid om bij je in de buurt te wonen, als je vader echt zoveel om je zou geven, dan zou hij deze hele situatie niet zo laten verlopen, waar hij mee bezig is, is niet goed voor jou! Maar het ergste is dat hij dit totaal niet door heeft! Hij maakt van mij een soort boeman, zegt waarschijnlijk dat ik niet van je hou en dat ik er niet voor je wil zijn, geeft mij de schuld  van alles, ik zeg je dat dit niet waar is, het zijn allemaal leugens.

Lieverd, er komt een dag dat dit veranderd, echt geloof erin alleen ben je dan al groot en kan je dan waarschijnlijk zelf beslissen. Ik geloof namelijk dat als je groot genoeg bent om alles te begrijpen, jij vanzelf terug komt bij mama! Daar hou ik me dan maar aan vast.

Ik hou van je en doe er alles aan om je te zien en ik doe er alles aan om jou hier te krijgen naar Nederland, al is het dan alleen maar voor vakantieperiodes, als je eenmaal hier mag komen zal je beeld ook veranderen wat je nu hebt, dat merk ik in al onze gesprekken, ik neem het je niet kwalijk. Ik zou zo graag je bij me willen hebben, je opvoeden, er altijd voor je zijn, maar dit kan nu niet door omstandigheden die helaas voor ons allen niet te bevatten zijn. Hoe kan het dat je geen recht hebt zoals elk kind op beide ouders?!  Weet dat ik snel weer wil komen om je te zien! Jij liefje bent mijn alles! 

brief aan Noa is a post from mijn lieve dochter Noa.