Tel.gesprekken via skype…

Al bijna 3 jaar weer dat je daar woont! De 7e maart werd je van me weggehaald…

Nu 3 jaar verder, 3 jaar knokken en niet veel bereikt, zo gaat dat in Italie. Ik moet mezelf nog steeds bewijzen of ik wel een goede moeder ben voor Noa tegenover de soc.werkster en de rechter, die je nooit ziet of spreekt, die als er een zitting komt, alleen lijkt te kijken naar wat de soc.werster en pscologe schrijft over de situatie.

Na 3 jaar zijn we slechts 2 rechtszaken verder, weer zijn we af bij terug bij het begin, de kinderrechtbank van Turijn. Deze rechter die daar mijn zaak behandeld werd er plots na 1,5 jaar op mijn zaak gezet, zonder enige reden en zonder enige uitleg.

Nu heeft ze sinds vorig jaar zorgelijke rapporten liggen van soc.werk en psycologe, al een half jaar ligt het er daar ergens, misschien wel onderaan de stapel andere dossiers, maar er is waarschijnlijk niet eens naar gekeken! Er staat in die rapporten dat de bezoekregelingen zoals deze nu al die tijd gaan niet werken en vragen de rechter om andere maatregelingen te treffen! Ondertussen zijn er van de advocates weer tig pagina’s dikke dossiers geschreven, maar nu nog weten we niets! Geen datum voor nieuwe zitting, geen nieuwe psycologe voor Noa, geen enkel nieuws vanuit daar.Ik heb na deze jaren totaal geen enkel vertrouwen in het rechtssysteem van Italie! Het is een krom land met kromme wetten die alleen kijkt naar nationaal recht en niet om de rechten van een kind denkt! Ik kan me er zo over opwinden! Noa na 3 jaar is een volwassenen ( kind) geworden, die praat over volwassen zaken, zoals de uithoor praktijken die ze moet uitvoeren van haar vader als ze met mij in gesprek gaat, door telefoon, maar ook tijdens bezoeken. Met wie gaat je moeder om, wat doet ze zoal en geef vooral alle info door die je opvangt als je bij haar bent, dus Noa is een spionne voor hem! 

Noa is nooit meer spontaan en bezig met kinderpraat of kinderdingen, zoals ik wel hoor bij haar oude klasgenootjes van vroeger. Die hebben het over school, vriendinnetjes, gevoelens en dingen die ze bezig houden op dat moment, eigenlijk al heel wijs, maar toch zo typerend voor hun leeftijd. Noa is dit niet meer, ze praat over ´zaken doen´na school tijd met haar vader garages aflopen en uren in een auto zitten wachten, dat is haar leven nu.

Verder moet ik echt de woorden uit haar trekken. Uit zichzelf zegt ze niets en kijkt haar vader aan. Ze antwoord alleen als hij dat wil.

Ik bel ongeveer 2x per week voor een gesprek via de webcam, vervelend vaak, want de vader zegt vaak, de webcam werkt niet en dan hoor of zie ik haar niet, ze schrijft me dan alleen maar; ik ben nu moe, dag mama en hangt dan snel op. Of hij geeft helemaal geen antwoord als ik vraag of ik haar mag spreken, dan zegt hij gewoon dat hij geen mail of sms gehad! Hij komt al die jaren er zo van af, zonder dat iemand hem hier iets over zegt,. hij zit ernaast en bemoeid zich contant met alles. Het zijn nooit fijne gesprekken en van een enigzins ´moeder dochter relatie´ is niets meer van over. Dan hoor ik haar wel praten, maar eigenlijk hem en dat is zo pijnlijk., zij heeft geen eigen ik meer, geen eigen wil. Zij is hem geworden in alle opzichten.

De bezoeken die ik soms vraag om samen te voegen zoals nu maart en april, zodat ik meer dan 3 dagen bij haar mag zijn, die worden mij nooit gegeven. Zolang die rechter geen andere uitspraak doet, volgen de soc.werksters alleen hun strikte programma. Alleen 3 dagen voor de moeder als de vader kan, en altijd naar zijn wensen en tijden, ik mag ook niet meer bij school komen opeens. En ook dit jaar er niet bij zijn op haar verjaardag, mag pas 7 april komen, einde van haar paasvakantie…
Die soc.werkster zegt doodgewoon de vader heeft het gezag en dus bepaald hij de regels, deze vrouw houd geen rekening met mijn bezoekrechten en dat ik van 1200 km.kom om ´even´mijn kind te mogen bezoeken. Ik heb al meerdere keren aangegeven dat ik me gediscrimineerd voel en er niet naar de rechten van Noa gekeken wordt. Nee, dat is niet belangrijk.

Ik heb weer alle consulaten en ambassades aangeschreven, en hoop nu werkelijk eens dat buitenlandse zaken mij gaat helpen om ieder geval een Internationale bezoekregeling te treffen voor Noa. Ze hebben Noa teruggestuurd zonder enige bezoekregeling te treffen, dit is hun taak en die taak moeten ze nu eens gaan naleven , terwille van een kind die de dupe is van dit alles.Hoe lang moet dit nog zo doorgaan, hoe lang moet een kind nog hieronder lijden, als ze meteen een Internationale bezoekregeling hadden getroffen, dan was deze ellende nooit zo gekomen! Dan had Noa nog Nederlands kunnen spreken en contact gehad met iedereen waar ze zo veel van hield. Nu heeft ze geen band meer met NL. Ze is bang gemaakt door haar vader voor de politie enz. Ze mag geen NL.meer spreken of herinneringen hebben en dit delen, ze moet alles maar voor zich houden. Dit alles haar jeugd is haar afgenomen en is kapot gemaakt, ze heeft een dikke muur om zich heen gebouwd, daar komt niemand doorheen… Dit is een trauma voor haar hele verder leven, dank aan deze kromme wet!